(백정/BAEK JEONG แบ็กเจิง) บุคคลที่มีฐานะทางสังคมต่ำแต่มีชีวิตที่มั่นคง เป็นผู้ฆ่าและขายปศุสัตว์ เช่น วัว หมู และไก่

ในสังคมเกาหลีโบราณ มีชนชั้นอาชีพพิเศษที่เรียกว่า “백정 (แบ็กเจิง)” ซึ่งมีหน้าที่หลักคือฆ่าสัตว์เพื่อนำมาเป็นอาหารและแปรรูปหนังสัตว์ แม้ว่าอาชีพนี้จะมีความจำเป็นต่อสังคมเกษตรกรรม แต่การฆ่าสัตว์ถูกมองว่าเป็นสิ่งต่ำต้อยและไม่สะอาดตามค่านิยมสมัยนั้น ดังนั้น แบ็กเจิงจึงถูกจัดให้อยู่ในชนชั้นล่าง พวกเขามีสถานะทางสังคมต่ำกว่าแม้กระทั่งสามัญชนทั่วไป และมักถูกเลือกปฏิบัติอย่างรุนแรง ระบบชนชั้นในสมัยโชซอนทำให้แบ็กเจิงอยู่ในตำแหน่งที่เสียเปรียบ แม้จะมีบทบาทที่สังคมต้องการก็ตาม.

งานของแบ็กเจิงมีความสำคัญอย่างมาก เนื่องจากการจัดหาเนื้อสัตว์เป็นสิ่งจำเป็น โดยเฉพาะในพิธีบูชาบรรพบุรุษและพิธีทางศาสนา เนื้อสัตว์ถือเป็นของสำคัญที่ต้องใช้ แต่ในขณะเดียวกัน ค่านิยมขงจื๊อกลับมองว่าการฆ่าสัตว์เป็นสิ่งไม่สะอาดและต่ำต้อย จึงเกิดความขัดแย้งที่สังคม “ต้องการแบ็กเจิง” แต่ก็ “ดูหมิ่นแบ็กเจิง” ไปพร้อมกัน ส่งผลให้แบ็กเจิง มักต้องอยู่อย่างแยกตัว ไม่ค่อยได้ปะปนกับชุมชนทั่วไป อีกทั้งยังถูกจำกัดสิทธิในหลายด้าน เช่น การแต่งงาน การศึกษา และการเข้าสังคม นี่เป็นหลักฐานที่สะท้อนถึงความเข้มงวดของระบบชนชั้นในสมัยนั้น.

แบ็กเจิงไม่ได้ทำหน้าที่แค่ฆ่าสัตว์ แต่ยังมีบทบาทในการแปรรูปหนังสัตว์ และผลิตของใช้จำเป็นมากมาย เช่น รองเท้า อานม้า หรืออุปกรณ์ในการทำสงคราม ทักษะเหล่านี้ทำให้สังคมได้รับประโยชน์อย่างมหาศาล อย่างไรก็ตาม แม้จะมีคุณูปการเช่นนี้ ภาพลักษณ์ของแบ็กเจิงในสายตาสังคมก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง พวกเขายังคงถูกมองว่าเป็น “ชนชั้นต่ำ” ที่ไม่อาจก้าวพ้นกรอบความเหลื่อมล้ำได้ ลูกหลานของแบ็กเจิงก็ต้องสืบทอดสถานะทางสังคมเช่นเดิม ทำให้อาชีพและชนชั้นนี้เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ และเป็นการเลือกปฏิบัติที่สืบต่อกันรุ่นต่อรุ่น.

ในขณะเดียวกัน แบ็กเจิงก็เป็นสัญลักษณ์ของการต่อต้านและความพยายามเปลี่ยนแปลงทางสังคมด้วย โดยเฉพาะในสมัยปลายโชซอน แบ็กเจิงบางกลุ่มได้เริ่มเรียกร้องสิทธิและความเท่าเทียมของตนเอง บางครั้งพวกเขารวมตัวกันเพื่อต่อต้านการกดขี่จากชนชั้นสูง และเมื่อเกาหลีเข้าสู่สมัยใหม่ นักปฏิรูปบางคนก็ได้เสนอให้ยกเลิกการเลือกปฏิบัติต่อแบ็กเจิง การเคลื่อนไหวเหล่านี้ทำให้แบ็กเจิงไม่เพียงเป็น “ชนชั้นต่ำ” เท่านั้น แต่ยังเป็นเสียงที่เรียกร้องการเปลี่ยนแปลงของสังคมเกาหลี.

หลังจากที่เกาหลีเข้าสู่ยุคอาณานิคมญี่ปุ่น ระบบชนชั้นถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการ ทำให้ “แบ็กเจิง” ค่อย ๆ หายไปจากสังคม และผู้ทำงานในอาชีพฆ่าสัตว์หรือแปรรูปเนื้อสัตว์ก็ถูกมองเพียงในฐานะอาชีพหนึ่งเท่านั้น อย่างไรก็ตาม อคติที่สืบทอดมานานไม่อาจหายไปในทันที ในบางพื้นที่ยังคงมีทัศนคติด้านลบต่อผู้ที่มีเชื้อสายแบ็กเจิง แต่เมื่อเวลาผ่านไป การเลือกปฏิบัติเหล่านี้ก็ค่อย ๆ ลดลง และในปัจจุบัน คำว่า “แบ็กเจิง” ถูกใช้เป็นเพียงคำทางประวัติศาสตร์มากกว่าความเป็นจริงในสังคม.

สุดท้ายแล้ว แบ็กเจิงถือเป็นกลุ่มคนที่มีบทบาทซับซ้อนในประวัติศาสตร์เกาหลี พวกเขามีอาชีพที่สังคมจำเป็นต้องพึ่งพา แต่ในขณะเดียวกันกลับต้องทนต่อการเหยียดหยามและการเลือกปฏิบัติ การดำรงอยู่ของแบ็กเจิงสะท้อนให้เห็นถึงปัญหาเชิงโครงสร้างของระบบชนชั้น และยังเป็นแรงบันดาลใจในการต่อสู้เพื่อสิทธิและความเท่าเทียม ปัจจุบัน การศึกษาเรื่องแบ็กเจิงไม่ใช่เพียงการกล่าวถึงอาชีพโบราณ แต่ยังเป็นการทบทวนถึงวิธีที่สังคมสร้างและก้าวข้ามความเหลื่อมล้ำทางชนชั้นด้วย ดังนั้น แบ็กเจิงจึงเป็นหัวข้อสำคัญในประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมเกาหลี.